Mind Your Business EP.41: WaWo Studio Part 1

[เพลง] ขอต้อนรับสู่รายการ myu Business นะครับ วันนี้ผมอยู่กับวาวนะครับก็คือคุณวรุฒ ปัญญารชุนนะครับแล้วก็คุณวรวุฒิลี้วัฒนะ นะครับสวัสดีครับพี่สวัดีครับสวัสดีครับ พี่ทอมกับพี่ฟนะครับเป็นรุ่นพี่ที่ค่าลูก ศิทของผมเดี๋ยวผมขออนุญาตปฏิบัติตัวเป็น ติ่งผมเห็นพี่ 2 คนนี้แบบตั้งแต่ผมเข้าปี 1 เนาะเพราะผมยาวเท่แบบว่างานเจ๋งอะไร อย่าเงี้ยแบบว่าเป็นไอดอลก็เลยรู้สึกเป็น ติ่งพี่เมาตั้งแต่ตอนนั้นจนบัดนี้แครับจน เราหัวหงอกแซงพี่เแล้วเป็นไงครับพี่สบาย ดีมยครับสบายดีครับสบายดีครับขยามเจออยู่ พี่อยู่ในช่วงโซมและมอมกันครับเออโหย อย่างเงี้ยเหมือนพวกผู้หญิงโพสต์ IG แล้ว บอกอ้วน น่ะอยากให้คนชมว่าแบบไม่อ้วนหรอกพี่ไม่ โซมหรอกอย่าเห็นดูพยายามจะไม่ให้ใครเห็น เนี่ยอืไม่โซมหรอกไม่มอมหรอกใช่มั้ยแล้ว ให้ผมพูดแบบนี้เอนะจะไม่มอมได้ไงเดี๋ยวผม ให้พี่ๆเ้าช่วยแนะนำตัวซักหน่อยผมพี่ทอม ฮะวรุฒปัญญารชุนฮะพี่ฟครับวรวุฒิลีวัฒนา ครับพี่กบครับเรียนพี่กบแล้วตอนที่ผม เรียนเนี่ยผมจำได้เลยว่าพี่ฟอกเนี่ยงาน พี่ฟอกได้ไปแปะอยู่บนปกหนังสือแแ Art เนาะตอนนั้นน่ะนานมากแล้วอ่ะแล้วทำให้ เกิดแรงบันดาลใจให้กับน้องๆลรุ่นผมเนี่ย ออกแบบรูปส่งประกวดปกเหมือกันแล้วก็ลอก พี่เหมดกันทุกคนเลยทำเป็นกระดาษแปะๆเนี่ย ผมขอชวนคุยตอนเด็กหน่อยนะครับพี่เรียนที่ ราชบุรีนะราชบุรีก็คือเรียนมัธยมจนจบ มัธยมที่นู่นเลยที่โรงเรียนเบญจราชิครับ ชบุรีแล้วก็เนี่ยมา เอ็นปีแรกก็ไม่ติดแล้วก็เอ็นอีกทีนึงก็ไป ติดที่เรู้สิอย่างพี่ฟนี่เลือกทางนี้ เนี่ยเป็นเพราะว่าตอนเด็กๆชอบศิลอะไร อย่างงี้มาก่อนึเปล่าครับเพื่อนพี่ชายนะ เป็นอาร์คิเทคเป็นานิเราก็เออเราก็ชอบ แหละเราก็คิดว่าแบบเอ๊หรือเราอยากเป็น สถาปนิกอะไรเงี้ยเออแต่ท้ายสุดก็คือก็มา ลงที่ที่เรู้สึกอืแล้วพี่ทอมอ่ะครับตอน เด็กๆแบบโดนถามโดนอะไรมยอยากโตขึ้นอยาก เป็นอะไรอะไรอย่าเงี้ยครับอ๋อไม่อยากเป็น อะไรตอนเด็ก็กว่าหอนุมานเก่งจำได้เขียนก็ เขียนอย่างเงี้ยเออแล้วก็เห็นนะเเเขียน เป็นลายเส้นวันนึงนั่งเดินอยู่ก็เห็นเ เขียนลายเส้นเป็นลายเส้นเราก็ถามเอ๊ะวาด รูปทำไมทำไมเขียนเป็นอย่างงนี้ได้ด้วย เขียนเป็นเส้นๆบอกออเขาจะเข้าคณะสถาปับอก อเราก็เอ๊ะวาดรูปนอกจากคณะจิตกรรมมีอย่าง อื่นด้วยเหรอเราเป็นเด็กๆเลยนะเบอกเออได้ วาดรูปก็เรียนเกี่ยวกับการออกแบบได้แล้ว ก็โอก็อเข้าึ่งๆเพตอนนั้นตอนเด็กๆก็เออก็ เลยรู้สึกว่าชอบพวกอย่างเงี้ยชอบพวกอยาก เข้าพวกธนศิลป์เข้าเขอพวกอะไรอย่างเงี้ย เออสถาปัตยหรืออะไรพวกอย่างเงี้ยแต่ว่า รู้สึกว่าจะชอบพวกดีไซน์ชอบพวกอะไรอย่าง งี้มากกว่ามาเข้าอยู่ศูงกุหลาบอยู่ศูง กุหลาบแล้วก็เรียนแล้วก็สอบเนี่ยมาเข้า เลือกพวกศิลปกรเลือกพวกเดกเลือกพวกอะไร แล้วก็มาติดครุศิลป์อือ่าจำได้ว่าตอน เรียนเนี่ยเหมือนกับพี่ๆก็คือทำดีไซน์นะ แต่ว่าก็เน้นแบบเด่นเรื่องงานทางฝั่งไฟ อารทด้วยเนาะแบบทำเพนทำอะไรกันอย่างพี่ฟ นี่ก็จะขลุกอยู่ในห้องภาพพิมพ์อะไรอย่าง เงี้ยเท่าที่ผมจำได้นะมันก็เป็นสิ่งที่ อยู่ดีๆมันก็ฮุคเราเข้าไปเราชอบด้วยด้วย อะไรก็แล้วแต่นะแล้วก็ที่คณะก็ดีด้วยแหละ มันก็แบบเปิดแบบฟรีตลอด 24 ช่มเราก็ทำของ เราไปเรื่อยเราว่าคือข้อดีของมันเนี่ยบาง ทีที่เราชอบคือเราไม่เคยคิดว่าเราเราอยาก เรียนดีไซน์เนี่ยแล้วเราต้องมาทำไฟล์อารท ทำเพนทำภาพพิมพ์ทำอะไรเราไม่เคยคิดว่าเรา ต้องมาทำอย่างงี้ไงเพอแต่พออยู่ที่เรุสิ มันต้องทำอ่ะตอนนั้นก็ไม่รู้คุณค่านะว่า เออมันจะมาใช้ประโยชน์ได้อะไรวะหรืออะไร อย่างเงี้ยน่ะอืก็มันใช้ประโยชน์จริงๆอื ก็ทำให้เรารู้จักเทคนิค printing ทำให้ อะไรอย่างเงี้ยอืแต่พี่จะพี่จะเป็นพวกสาย ชอบแฟชั่นมากกว่านะหรืออะไรอย่างเงี้ยเออ ตอนคือเป็นคนที่ชอบอย่างงี้มากตั้งแต่ เด็กแล้วนะแบบม 3 ก็ทำเป็นซืซื้อหนังสือ อินเทอร์วิวทำเป็นถือ ถือไปโรงเรียนถือไปเล่มใหญ่เพื่อให้ เพื่อนถามว่าเอ๊ะหนังสืออะไรมึงหรือว่า อ๋อหนังสืออมันเป็นยุคของเบี้นบอนหรือต ปอนหลัง[ __ ]อ๋อไอ้[ __ ]ห่ามันมีคุณค่าตรง นี้อ๋อนี่เพิ่งมาไล่ดูตอนหลังไงมีโอ้ไป บอกมนอือ่ามีออยฮิปฮอปใหญ่หรืออะไรอย่าง งั้นเออหรืออก็เป็นลักษณะอย่างงั้นมาก กว่าตอนตอนที่เรียนก็จะชอบอะไรที่เป็น อย่างเงี้ยอืมแต่พอมาชอบดีไซน์แล้วก็มา

อย่างเงี้ยอืมแต่พอมาชอบดีไซน์แล้วก็มา ต้องมาทำไฟลอารทชอบอะไรคือที่ศิมันค่ำก้ำ กึกเหเตอนที่เราเรียนเนี่ยเราจะเรียนได้ ทั้งใครจะเรียนังซนทั้งไฟลอารทเลยใครจะไป ทางไหนก็จะก็ไปทิศทาง นั้นเออุกอยู่ห้องภาพพิมพ์ก็ก็ถูกอยู่ ห้องภาพพิมพ์ทำภาพพิมพ์พี่ใจชอไปเพนไป เที่ยวผับบูบาไปก็ทำให้ได้เห็นน่ะอืที่ผม มานั่งนึกอีกอย่างนึงอ่ะที่เราไม่ชอบมากๆ ตอนเรียนเลยอ่ะคือพวกวิชาครูอ่ะแต่ว่าเอา เข้าจริงอ่ะมันก็ได้ใช้จริงๆนะตอนทำงาน อ่ะเออเพราะว่าเราเรียนจิตวิชาครูใช่ทั้ง 3 ตัวนะยใช่วิชาทั้ง 3 ตัวเรื่องสถิติ เรื่องวิชาพวกวิจัยอะไรอย่างเงี้ยคือมัน เป็นเรื่องการหาข้อมูลเรื่องการทำความ เข้าใจหรือแม้แต่การเตรียมสื่อหรือการสอน เองอ่ะที่มันทำให้เรามีสกิลในการพูดหรือ ในการนำเสนออะไรอย่างเงี้ยเนาะมันก็เลย แบบเออเว้ยมันก็หล่อหๆให้เราเป็นแบบนี้ แหละก็ดีการที่เราเรียนศิลน่ะเนี่ยมันก็ ทำให้เราต้องหาทิศทางนู้นใฝ่หาความรู้ อะไรมากมากมากกว่าเค้าหรือว่าอะไรไม่รู้ นะก็ต้องต้องมันก็ต้องไหว้ไม่ได้บอกว่า ต้องไหว้ท่าไหนนี่ฟรีสไตล์ท่าผีเสื้ออ่ะ ให้มันให้มันเป็นหลักเป็นอะไรไปอย่างงั้น ก็ยังดีกว่านี่ต้องไหว้กันทุกท่าใครจะ ไหว้ท่าไหนไจคนพ้นพบท่าของตัวเองกันออ๋อ คนนี้มีผีเสื้อได้กับผีเสื้อผีเสื้อได้ นิดนึงเดี๋ยวต้องไปว่าท่ากบอีกแล้วอ้าท่า กมเดี๋ยวเดี๋ยวจะไม่ไหว้ฟรีสไตล์เดี๋ยว ไหว้ถอยหลังคือแล้วแต่คนจะไปไหว้ทั้งไหน ไม่ได้ฝึกเป็นขั้นเป็นตอนว่าไม่รู้นะความ รู้สึกของพี่นะเห็นด้วยพเออเพราะว่าตอน ช่วงตอน 50 ปีขุสินที่ผมทำนิทัศการให้ไอ ให้ตึกเราเนาะก็เดินพบว่าโหทำไมมันมีนัก ออกแบบหลากหลายแขนงขนาดนี้วะแล้วแบบเก่งๆ ดังๆอนิเมชั่นแฟชั่นอะไรแบบ[ __ ]มีทุกแขนง เลยครูบาอาจารย์ก็เยอะอะไรอย่างเงี้ยคือ แบบเออก็คงเป็นเพราะว่ามันมันได้เรียนรู้ หลากหลายมากๆเนาะแล้วใครจะไปจมดิ่งลึกตรง ไหนอ่ะมันก็จะแบบมีหลักการแล้วก็มีวิธี ที่จะแบบผสมเชื่อมโยงศาสตร์หลายๆอย่างเอา ไว้ด้วยกันน่ะแล้วเรียนจบแล้วเป็นยังไง อ่ะครับเรียนจบพี่ก็ไปอยู่บริษัท next ครับเป็นเอเจนซี่ โฆษณาไปอยู่ฝ่ายฝ่ายกราฟฟิกอยู่กับพี่กบ พี่กบเป็นเป็นรุ่นพี่เรารุ่นพี่อรุ่นพี่ ศิพี่กบพี่กบกมลแต่ไม่ใช่เป็นฝ่ายกราฟฟิก ของ next นะแต่เป็น next กราฟิอ่ะบริษัท หนึงอยู่ในนั้นอยู่ตึกเดียวกันอะไรอย่าง เงี้ยอยู่นาเลยครับพี่ทอมอยู่สักพักอยู่ ประมาณปีปีกว่านะอืพี่กบปวดหัวมากเพราะ พี่ แบบโอ้โหมันมีอะไร gic Language ครับ na Body ใช่ม Why not associate เออพ David คาสันอืใช่ตอนนั้น นแต่ตอนนั้นน่ะแยกไม่ออกนี่นี่นี่[ __ ] ดีไซน์ฝั่งอเมริกานี่ดีไซน์ฝั่งอังกฤษแย ไม่ออกแต่รู้ว่าวิธี output ของงานดีไซน์ เนี่ยโอมันมันมีหลายหลากเหลือเกินน่ะยิ่ง เห็นเยอะตรงนั้นน่ะทำให้แบบว่าเราว่าทัง สมมุติฐานทางจักตุหรือการได้เห็นน[ __ ] เยอะมันทำให้เห็นได้เยอะหรืออะไรอย่าง เงี้ยมันก็อยากทำทางนู้นทางนี้ที คอมพิวเตอร์กราฟฟิกก็เริ่มมีเข้ามาก็ไป หัดทำแต่ว่ายอกแยกยแยกอ่ะยังไม่ทำไม่เป็น น่ะทำไมถึงออกจะไปอเมริกาอืแต่ไปต่อเมื นอกเพื่อนพี่อ่ะไม่ออกชื่อแล้วกันมันบอก เอ้ยนนทำเสียงด้วยมึงฟังเสียงมึงฟังรู้ แล้วรู้ผม ไปไปไปนิวยอร์กกันเถอะไปๆก็ออกไปอ่าออกไป กูก็ออกออกไปออกเดี๋ยวไปพี่ผมปลาแล้วครับ พี่กบเดี๋ยวผมไปผมไปเรียนต่อแล้วครับก็ มันไม่ออกอยู่ดีมันก็นั่น ไปักหลังเหรอักหลังนิดนึงแล้วก็ไปอยู่ RS นิดนึงอยู่ RS ก็ทำ RS ทำทำพัทำอะไรอย่าง เงี้ยอยู่ออยู่ช่วงนึงไปแล้วพี่โอพี่โอ ที่อยู่ R ก็บอกพ่อมไปอังกฤษมั้ยบอกเอ้า ดิพี่ว่าดูตอนหลังดูไอ้คนที่ชอบเนี่ยใช่ มั้ย[ __ ]อยู่อังกฤษกันเยอะหรืออะไรอย่า งี้ใช่มั้ยอ่าคราวนี้ไปอังกฤษอ่ะไปอันนี้ ได้ไปเลยผมจำได้ว่ายุคนั้นพี่ทอมออกแบบปก ของพิสุดโคตรสวยใช่มยใช่สวยเพะว่าผมก็ผม ก็ดูงานพวกพี่แหละใช่มั้ยพวกพี่พวกพี่หก พี่เชียนพี่กุน่านั้นน่ะเราได้เห็นไงเรา ได้เห็นเราได้เห็นงานพวกพี่เโอแต้องมี anual Report นแบบสวยสวยยต้องมีเก็บไว้ นั่นน่ะแต่แต่ในใจเราอ่ะเราเอ้ยเราเห็น พวกนี้เราก็อยากเราอยากไน็อตอ่ะเราอยาก ไฟีนาหรืออะไนึกออกป่ะเราเราใจใจเราชอบ แรดๆอย่างงั้นน่ะอืขนาดนี้พี่ตนกระดาษสวย เหลือเกินหรืออะไรอย่างงั้นนึกออกใช่ป่ะ งานคปตกับงานแบบฝั่ง cultural แฟชัอะไร งี้มันคนละทางเลยนะมันไม่มีทางไปคนที่ทำ ที่เห็นโอ้งี้นึแต่อยากออยากทำหรือเงี้ย

ที่เห็นโอ้งี้นึแต่อยากออยากทำหรือเงี้ย แต่ว่านันั่นได้ทดลองทำอะไรของทัก็แบบ เห็นบดี้ก็อยากจะไปใชโปเบอเห็นหรืออะไร อยากจะอังกฤษอยากจะอะไรเห็นอันนั้นก็พี่ นกได้พี่นกมนชนกหายก็สวยงามเอออันนั้นน่ะ คือเหมือนกับว่าอยากทำทดลองยังไม่รู้ทิศ ทางตัวเองยังไม่เจอตัวเองหรอกแต่ยว่าอยาก จะไปทิศทางไหนก็ทดลองทำอันนั้นจะได้ปกยอด เยี่ยมอืของ S ด้วยนะเพราะว่าทารเค้าบอกเ เโหวตมันปกดีอาจจะเป็นเพราะไม่ได้ลง สปอนเซอร์ตรงข้างหลังมมันเลยสวยๆเรียนจบ แล้วพี่ฟทำอะไรครับเออพี่ก็แบบว่าจริงๆ อ่ะเรียนจบแล้วก็เอ่อปีแรกไม่ได้ทำงานคือ คือหมายความว่าไม่ได้สมัครบริษัทอะไรเลย อือคือด้วยความที่ตั้งแต่สมัยเรียนเราก็ แบบว่ามีงานส่งประกวดนู่นส่งประกวดนี่ แล้วก็อยู่ๆก็มีจ๊อบอ่ะอืนเทศคนนึงอะไร เงี้ยเป็นกอปปี้เอก็ทำงานชื่อพี่วาดนะก็ ทำงานด้วยกันก็เป็นฟรีแลนซ์นี่แหละแล้วก็ อยู่ดีๆก็มีรุ่นพีที่ 3 หน่อโทรมาบอกว่า เฮ้ยมาทำที่นี่มั้ยอะไรเงี้ยเราก็ไม่เคย คิดนะก็ตอนนั้นก็แบบแพง Out แล้วก็รู้จัก แหละว่าแบบโอ้โห 3 หน่อนี่แบบเป็นบริษัท ที่แบบว่ายอดฝีมือพี่ถกพี่เชียนพี่ต้อม อะไรอย่าเงี้ยพี่ตกูลหลายๆคนน่ะโอโก็เป็น ที่ที่เราเป็นแรงบันดาใจเที่เราเก็บงาน กันน่ะอใชเออเราก็ไม่นึกว่าอยู่เดียวเโทร มาบอกชวนไปสมัครอะไรอย่างเงี้ยไม่เคยเก็บ พอเลยแล้วก็พอร์ดอะไรก็ไม่รู้ก็ไปสมัครก็ ก็เข้าไปแล้วก็อยู่สักปีกว่าๆอืก็เหมือน กันเหมือนกับพี่ทอมก็พี่นกุลก็ชวนไปบอก เฮ้ยไปนิวยอร์กมั้ยเราก็แบบเฮ้ยเก็บเงิน ไปเองก็แบบเอ้ยพอได้แล้วไปพี่ก็ก็ไปไป นิอรตอนแรกก็ว่าจะไปเรียนถ่ายรูปไปอยู่ นู่นก่อนมไปเรียนภาษาอะไรเงี้ยโอ้โหภาษา แย่มากสยามครับอังกฤษภาษาอังกฤษ 101 ตัว ที่จุฬากว่าจะจบปี 4 ตอนนี้เก่งชะกาดเลย ไปอยู่นิวยอร์กมาตั้งกี่ปีอ่ะใช่มั้เออ เก่งฉกาเลยพี่ฟแบบแบบเหมือนเหมือนเทีเลย อ่ะเออพูดนึกแบบนึกว่าเป็น โรเซ่แขนาดนั้นน่ะเออว่าโรเซกลับมาเล่น ว่าอย่าอย่างตอนที่ 3 นอนเก็เป็นเป็นช่วง ที่เอ่อเหมือนกับเปิดหูเปิดตาเรามากเราก็ ไม่เคยเข้าไปสู่ระบบแบบดีไซน์อย่างงั้น น่ะแบบเหมือนกับอ่ะทำงานกับอ่าเพื่อน นิเทศคนนึงเป็น Copy ไรเตอร์อย่าเงี้ยเรา ก็ทำเราไม่เคยรู้ process ของการแบบโอก็ มี creative Thinking แต่เราก็ทำแบบสลับ ไปสลับมาครับเออพอเข้าไปปุ๊บก็แบบโอ้โห หนังสือเยอะมากเดูหนังสือขนแว่าแต่จริงๆ ก็ก็เป็นช่วงที่เปิดหรูเิดตามากๆแล้วก็ ได้เลยจากตรงนั้นเยอะเรียนภาษาเสร็จเราก็ ย้ายเข้านิวยอร์กแล้วก็ไปโรงเรียนถ่ายรูป นะเอ่อก็เรียนเรียนไปได้ปีนึงก็มีเหตุ การณ์ต้มยำกุ้งอะไรเงี้ยใช่มั้ยครับค่า เงินตกแล้วก็เลยไม่ได้เรียนต่อแต่ว่า อาจารย์ที่ที่เขาสอนเขาบอกว่าเอ๊ะเห็นว่า ยูทำกราฟฟิกมาก่อนเนี่ยเขาก็มีคนที่จะแนะ นำให้เพื่อที่จะอ่ะเผื่อยูไปหาเงินก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยกลับมาเรรียนอะไรเงี้ยเออ อืแล้วก็เอาพอร์ตมาให้เดูอะไรเงี้ยก็ก็ ได้งานทำงานอยู่นานฮที่นิวยอร์กอยู่ไป 10 กว่าปีปีัก็เป็นบริษัทแบบเป็นเอเจนซี่นะ เราก็เข้าไปตำแหน่งอไก็เป็น ency แบบที่ เขา specialist ทางทางพวก Packaging ของ เอ่อของพวกยาต่างๆเป็นไงครับบรรยากาศต่าง จากสตูดิโอ 3 หน่อเยอะยครับอเยอะมากมัน ไม่เหมือนกันซี่อ่ะสยามนึกออกใช่มเราอยู่ เมืองไทยแล้วเรายังคิดในใจว่าโอพี่มีิด ทางเข้าเอเจนซี่แน่นอนไม่ชอบคือด้วยความ มันมันคชลกว่านะแต่ด้วยความที่เราอยู่ตรง นู้นนะเราก็รู้สึกว่าเออไม่เป็นไรคือคือ เราอาจจะทำงานคอมเมอเชียลมากแต่ว่าสิ่ง ที่เราได้เรียนรู้จาก culture จากการอยู่ ตรงนั้นมันมากกว่าเราก็อยู่ไประหว่างนั้น ก็มีงานฟรีแลนซ์งานอะไรบ้างแต่งาน เอเจนซี่ก็เป็นงานแบบเพื่อ Living นะแล้ว ก็มีตนช่วงแรกเราก็ไปทำกับพี่ตั อุดมศักดิ์ กฤษณมิษก็ให้ช่วยดูแลสตูดิโอให้อะไรเงี้ย เอ่อพี่ตั๋งอยากได้อะไรอยากได้เฟมใหญ่ ขนาดไหนอะไรเงี้ยตอนช่วงที่จะไม่ได้งานนะ อืนั้นก็ทุกคนต้องหาเงินก็เป็นความโชคดี นะที่เราไม่ต้องไปทำงานอย่างอื่นอืไม่ ต้องอย่างน้อยก็ดีกว่าเสริ์ฟอาหารน่ะผม ว่าเหนื่อยกว่าบอกใช่ปเออตับอกว่าเนี่ยขอ ร้องเถอะอย่าไปทำเลยเนี่ยเเดี๋ยวเขาได้ งานแสดงแต่เขเอ่อบอกสตูดิโอให้สตูดิโก็ เป็นคนจ่ายเงินอืสับค่าค่า Ass ันพี่ทอมม

ไปอังกฤษตอนนั้นแพนว่าแบบไปเที่ยวกับพี่ โอหรือว่าไปอยู่เลยครับอืไปเรียนก็ไปอื ช่วงขุกุตอนที่ไปตอนแรกนี่ที่อยู่กับพวก ญี่ปุ่นญี่ปุ่นเพื่อนญี่ปุ่นนะเพื่อนมี ทาคาโอะมีเทสสึมีอะไรพพวกนี้เป็นพวกดีเจ พวกเงยมันจะพาไปที่แปลกๆพวกคลับแปลกๆเง น่ะเอออันนั้นพวกนั้นได้ไปไปเอ้ยนี่มัน คืออะไรตื่นตาตื่นใจอะไรเงี้ยเออเหมือน พวกใช้ชีวิตแบบ Time Out หน่อยนะที่แบบ ว่ามีที่เก๋ๆไม่ใช่คือมันมันมันการไป เมืองการไปเมืองนอกอกอย่างนึงดีนะคือมัน ได้เห็นของจริงอ่ะเนอะครับได้เห็นของจริง แล้วมันมันได้เห็นของจริงโดยที่โดยที่เรา ไม่ได้พุ่งพุ่งไปเพื่อจะต้องไปดูสิ่ง เนี้ยมันได้เห็นโดยที่มันเป็นซึมซับอ่ะ เรียนเซนมาติใช่มั้ยพี่ทอมใช่ก็เรียนโทร กราฟิกเลยใช่ป่ะครับไม่เป็นโพสแสอเป็นโพส แสอืเราไปไปแล้วเราก็กลับมาทำโมเดิรน Dog กลับมาทำโมเดิรน Dog ทำพี่บอยทำอะไรแล้ว ก็กลับไปอยู่อีกเราชอบไงแล้วการที่กลับมา ทำมเน Dog เนี่ยมันเริ่มต้นยังไงครับเบอก ทำมามาช่วยเราทำหน่อยเคงอยากจะได้มุมมอง นะเคงเห็นว่าอ่าไอนี่ไปไปอังกฤษมาเดี๋ยว คงเห็นอะไรละเเขก็เชื่อในจุดนึงมาถึงเรา ก็มาขอชนี่ดูนู่นดูนี่เพราะนั้นไปถึง อังกฤษ[ __ ]เห็นมันตอนแรกเห็นแค่โบรดี้ เห็นแค่ไนอยังแยกไม่ได้นี่คราวนี้แม่มัด ไปไปหมดเลยโอฉันอยากฉันอยากทำฉันชอบทำ ใหญ่เลยหรือต้องขอดก็ขอดแต่นั้นก็จะมี ความชอบขชอบอะไรอยู่นะก็ขกลับมาก็อันนี้ เป็นปกมสวยดีหรืออะไรอย่าเงี้ยสุกี้ก็บอก โอ้ยูจะทำอย่างงี้เลยเหรอทำอย่างงี้จะ ต้องอารตไปเลยนะหรืออะไเงี้ยอารไปเลยอาร์ ไปเลยสิก็เอาๆคือด้วยความก็ทำกันออกมา ปุ๊บๆออกมาก็เออนั่นน่ะอืก็ตอนนก็เลยได้ มีโอกาสร่วมงานกับเบเกอรี่หลายชุดเนาะ ระหว่างนั่งรถไปไหนเนี่ยปก็บอกมีพี่อีกคน คือพี่บอยเนี่ยเอยากเอยากพ้นะพี่ทอมเดี๋ว ืออะไรเงี้ยเไปทำให้พี่บอยพี่บอยก็ปึ๊บก็ จะทำของพี่บอยต่อ R แน Boy โหก็ปกพี่ทอม ทำของโมเดิร์นด็อกกับของพี่บอยเนี่ยสวย ทั้งคู่นะแต่มันเป็นคนละคนละทคือคนละ บุคลิกเลยเออคนละบุคลิกมันก็เหมาะรู้ปปพ ดอกเนี่ยคนมันบอกพี่ทำอะไรวะงงไปหมดทำไม ถึงเป็นอเป็นหญิงอย่างี้ออกมาตอนแรกเนี่ย มันยังมันยังไม่ได้รับการยอมรับถึงขนาด นั้นหรอกเพราะบางคนมันเหวอกันหรืออะไร เพลงที่ดีหรืออะไรอย่าเงี้ยอ่ะมันก็เลย ออกมาอย่างงั้นตอนนั้นมันแบบ[ __ ]อะไรวะ เป็นพิภพมัจจุราชเป็นอะไรบางคนก็สมาชิก ของวงหรืออะไรเงี้แล้วตอนทำเราก็กลัวว่า กูไม่เก่งเดี๋ยวก็เลยทำสวยๆแล้วเพลงพี่ บอยเเป็นอย่างงั้นแล้วพี่ฟอ่ะครับทำอยู่ pharmaceutical Agency เนี่ยแล้วยังไง ครับตรงเจนซี่เนี่ยเราก็เหมือนกับพวกระบบ แล้วก็ได้เจอเอ่อวิธีการทำงานที่เป็นระบบ มากขึ้นนะแต่จริงๆแล้วความรู้จริงๆเนี่ย ได้มาจากการที่เราไปเจอผู้คนเพื่อนที่ อยู่ที่นั่นมีคนบอกว่าเนี่ยพี่พี่ภาษาไม่ เก่งด้วยความที่เราอ่ะคบแต่คนไทยอะไร อย่างเงี้ยเราก็เริ่มแบบว่าเอ้ยมันจริง เหรอวะแต่เราก็ไม่ได้ไปนั่นนะตอนหลังก็ คือเราก็เริ่มแบบเอ้ยได้ไปทำงานปุ๊บไปเจอ คนต่างชาติญี่ปุ่นไปเจออะไรเงี้ยเราก็ไป ไปไปครบพวกนั้นซะเยอะนะเราก็ได้โอ้โห เรียนรู้จากพวกเเยอะมากเราเก็พาเราไปดู งานต่างๆเยอะมากก็เราก็คนที่เป็นคนที่แบบ ว่าเป็นคนจีนนี่แหละแต่ว่าเคงแบบไปอยู่ ที่อังกฤตตั้งแต่เด็กๆอะไรเงี้ยเขาก็มาทำ งานเปิดบริษัทเอ่อเกี่ยวกับอนิเมชันนะเรา ก็มีได้มีความรู้จักเแล้วก็ได้ไปฟรีแลนซ์ กับเขาตรงเนี้ยคือตรงเนี้ยมากกว่าที่ที่ เราได้เป็นความรู้ที่เปิดหูเปิดตาว่าแบบ เฮ้ยโอ้โหเขทำงานกันอย่างงี้เหรอพวกลูก ค้าเขาก็เป็นแบบทำพวก animate สั้นๆให้ กับพวก mtv ให้กับพวกอือเหมือนพวกเก่อนจะ เข้ารายการอะไรเป็นสเตอร์สั้นๆทีวีด้วยนะ ใช่คือเราก็ได้เป็นคนแบบว่าแต่ด้วยความ ที่เราเราทำกราฟฟิกมาไงสิ่งที่เขาอยากได้ จากเราก็คือเหมือนกับคืออยากให้เราวางอจ แบบเหมือนกราฟฟิกอ่ะแล้วเดี๋ยวเข้าไป animate ให้อืใช่ก็เป็นเป็นเป็นสิ่งที่ เรื่องของความรู้เรื่องของสตตายเรื่องของ แอะไงที่เราก็พูดง่ายๆว่าการที่พี่ฟได้มี โอกาสเจอคนจากหลากหลายชาติเนาะมันก็นำไป สู่การได้พบประสบการณ์อะไรที่เหมือนกับ ความสนใจหรือวิธีคิดมุมมองของคนเหล่านั้น เขาพาเราไปเจอโลกใหม่ๆใช่ตอนก็อย่างที่ บอกไงตอนที่เจอเพื่อนญี่ปุ่นก็ได้ฟังเพลง ใหม่ๆมันเพราะเจะมีความแบบสิ่งที่เสนใจ อ่ะเออมันเป็นเป็นมันมันได้แลกเปลี่ยนน่ะ เออมีอะไรแปลกๆที่เราที่ที่เราเราไม่ได้ โตมันที่เดียวกันพี่ตัคุณเอ่ออุดมศักดิ์

โตมันที่เดียวกันพี่ตัคุณเอ่ออุดมศักดิ์ กฤสนิตเนี่ยก็เป็นคนนึงที่เอ่อพาไปแคือ ด้วยความที่แกแกแบบแกเป็นอาทิสจริงๆแล้ว ก็ได้แสดงงานที่แบบที่โมม่าได้แสดงอะไร อย่าเงี้ยแกก็จะแบบพาไปเปิดรูเปิดตานะไป เจออาร์ทิสจริงๆไปเจอแกลลอรี่แบบโอ้โหพวก เนี้ยเหมือนวิธีการได้มาหมดอ่ะวิธีการคิด วิธีการทำงานอะไรอย่างเงี้ยเราก็เป็น ประสบการณ์ที่ที่ที่ดีให้กับก่อนนะ 2 คน ผมกลับก่อนเขาอยู่ 10 ปีนะอ๋ออือๆเชอใช่ แล้วพี่เกลับมาก็คืออยู่เบเกอรี่ยาวเลย ตอนนั้นถูกมฮะทำทุกอย่างเนาะหมายถึงว่า medium มันหลากหลายใช่มฮะทั้งกราฟฟิก ทั้งปกเทป CD นิตยสารทำมั้ยอย่างพวกแช อยู่กับเมยครับทำก็เป็นก็อยู่อยู่เบอรี่ แล้วเให้เป็น creative Director ใช่ป่ะ เราก็ตายห่ากูเป็น cre Director ยังไม่ เคยนั่นเลยอย่าให้กูเป็นซีดีนะะแล้ววัน นึงก็เลยเดินเดินเข้าไปหาพี่พานุอ่ะพี่ พานุอิงควัฒอ่ะครับบอกพี่ครับพี่เบเกอรี่ จะให้ผมเป็นดีแล้วผมว่าผมเป็นเทปคาเซอยู่ เลยครับ พี่ผมจะทำยังไงดีครับบอกพี่เบอกโอแล้ว้า ผมมีไงผมมีงานเดี๋ยวผมผมเรียกคุณเข้าไป นั่นละกันเออแล้วเผอิญได้ก็ตอนนั้นก็ได้ ทำไอ้ Last Live ไงอืโปสเตอร์ของพี่ต้อม เป็นเอกรัตนเรืองใช่เออได้ทำลฟ์ได้ทำอะไร เงี้ยะได้ทำแบบแกช่วงสั้นๆน่ะเออแล้วก็โห ทนั้นนได้เจอพวกพี่หลายๆคนน่ะแล้วก็ช่วง เวลาเป็นเหมือนชอตคอร์สอ่ะได้เรียนรู้ หลายๆอย่างอ่ะหรือแบบเออแป๊บเดียวอ่ะแล้ว ก็คือได้ทำกับคนที่เก่งๆอนะมันเป็นการที่ แบบโอ้โหมันมันดูดทรัพยมันมันได้ได้อะไร ที่ได้การที่เ pus แล้วได้การที่อะไรเป็น ชตคอร์ที่โอ้แบบดีมากๆอ่ะเออหลังจากนั้น ก็อโอเคมาอ้าสีดีก็สีดีวะหรืออะไรเงี้ย เออ เออก็การที่เราไปอยู่ท่ามกลางคนเก่งๆเนาะ มันก็จะเป็นตัวช่วยให้เราได้เรียนรู้อ จริงจริงๆอย่างพี่ตอนที่ที่อยู่ระหว่างทำ งานเราก็เริ่มที่แล้วออฟฟิศที่พี่อยู่ เนี่ยเ้าก็รู้นะด้วยความที่เอ่อเาก็รู้ ว่าเราอ่ะทำกราฟฟิกมาเราก็ไม่ค่อยชอบหรอก เอเจนซี่เก็ดีเเจ้าของออฟฟิศเคก็แบบว่า จริงๆคือพี่อ่ะเริ่มทำกับเ้า 3 คนเองนะ ที่นิวยอร์กเนี่ยแต่ตอนแล้วมันค่อยๆขยาย ขึ้นอะไรอย่างเงี้ยครับเอก็มีอยู่ 60 คน ตอนหลังตอนที่พี่ออกมากลับมาเหมือนกันอื เราก็จะรู้ว่าเฮ้ยถ้างั้นเนี่ยไอส่งยูไป แบบยูอยากเรียนอะไรเนี่ยก็ไปเรียนอะไร เงี้ยเราก็ไม่ได้ไปโรงเรียนนู่นู่นนี่ๆก็ ก็เป็นประสบการณ์ที่ดีแล้วด้วยความที่ อยู่นู่นนะมันก็จะมีคนแจ๋วๆที่เราชอบมา เปิดคอร์สอย่างเงี้ยอย่างสเตฟานเมต์เงี้ย ก็มีคอร์สอาทิตย์นึงเงี้ยแล้วก็ไปเนเจอ กันแบบเออมันก็จะเป็นประสบการณ์ที่ดี เพราะว่าที่นู่นมันกับคนที่เวาคนเก่งๆมัน ก็คือคนเก่งของโลกอัแหละเนาถูกมั้ยมันไม่ ใช่คนเก่งแถวตำบลอำเภอไหนมันคือคนเก่งของ โลกเราเลยอ่ะยามรู้ป่ะพี่เข้าไปโทรมาโท่ ด้วยนะเออพี่รู้ว่าเ้าดังอ่ะพี่พี่เข้าไป เลยพี่เข้าไปหมาถึงไปกดออดเลยใช่มั้ยไปกด ออดเดินดุ่ยๆไปไม่ได้แบบอะไรอย่างงี้ใช่ ป่ะไม่ใช่พี่เข้าไปพี่บอก H I'm from [ __ ] I'm very interesting about typography อะไรอย่าเงี้ยเออบอกว่าอย่า เงี้ยขอเข้าไปอย่าเงี้เขดูก็ไปไปเข้าไปดู เลยเห็นออฟฟิศเแบบโอ้ยนี่ห้องห้องเดกแนน นี่ห้องเฮมอันนี้ห้องนี่ห้องวอร์โหมันทำ ปบอันที่ 2 อยู่ Black Fish เห็นคนทำแบบ เงี้ยคนจะเข้าให้ให้หนังสือมาเขจะให้ หนังสือมาเลยแล้วบอกโอ Thank You แล้วทำ โอต้องถามถามเด์กก่อนหรืออะไรอย่างเงี้ย เออนั่นน่ะได้เห็นของจริงได้อะไรอย่าง เงี้ยเออคือตอนนั้นมันใจกล้าหน้าด้านมัน ต้องมันมันได้เห็นน่ะคือถ้าคือถ้ายูกล้า ถ้ายูอะไรอย่างเงี้ยนะเออพี่ทอมกลับมาทำ เบเกอร์รี่จนจนเลิกใช่มั้ยจนเลิกอ่ะจน เบเกอรี่ปิดแบบนั่นเลิกไปหรืออะไรเงี้ย มันก็ได้ทำแคชทำแคชก็ทำลึงหลงเข้ามาทำอือ ก็ได้ทำหลายๆอย่างนะอืทำ MV ทำอะไรพวกนี้ ด้วยเะคอนส่งคอนเสิร์ตก็คือทุกอย่างอ่ะ ใช่คิดคิดก็มีคนมีคนทำนะมีคนนู้นคนนี้ทำ ก็เป็นก็เป็นแบบตอร์ยมีไอเดียนู้นไอเดีย นี้มาหรืออะไรอย่าเงี้ยแต่ตอนนั้นก็ เหมือนกับเป็นการแต่ก็มีเคลมีโปนมีคนนู้น คนนี้เต็มพิชิมีอะไรตเต็มไปหมดอ่ะมันก็ สนุกอ่ะสนุกอืสนุกเออพูดถึงมันก็เหมือน Google เหมือนอะไยุคนี้นะที่แบบว่าการทำ งานที่มันมันเป็นสภาพแวดล้อมที่เป็นอย่าง งั้นเองานตลอดเวลา ก็คือคนเครียดอ่ะให้ไปทางฝั่งพวกผู้

ก็คือคนเครียดอ่ะให้ไปทางฝั่งพวกผู้ บริหารที่เขาดูเรื่องตัวร่วงตัวเลขเอาใช่ มั้ยแต่ไอ้ทีมีทีเราทีมดีไซน์เราไม่ไม่ เครียดเราสนุกใช่มั้แล้วพอปิดแล้วไงต่อ พี่ทำเป็นฟรีแลนซ์นั่นแหละก็ต้องมีก็มีมี คนที่เให้งานมามีเป็นไม่ได้ทำของค่า เบเกอรี่อย่างเดียวไงก็มีของทำของอันทำอ เ่อสยามสคตทำทำของอันนู้อันนี้อ่ะทำน่ะ แล้วก็ก็กลับมาอ้าแล้วพี่ฟทำไมถึงกลับอ่ะ ครับก็มันก็ถึงเวลานะเราก็ประมาณนึงแล้ว ว่าเออก็ต้องตัดสินใจว่าจะยังไงอะไรเงี้ย ก็ก็อ่ะกลับก็กลับก็กลับมันมันคิดมาหลาย ปีแล้วตั้งแต่พู่นกลับแต่ก็ติดพันไป เรื่อยก็ได้นู่นได้นี่เราก็แบบว่าเอ้ยได้ ทำงานนู่นได้ทำงานนี่เราก็สนุกก็ทำไปเรพอ ถึงจุดนึงปุ๊บเราก็แบบว่าเอต้องกลับละแม่ เมื่ออะไรก็ถามละว่าจะยังไงอะไรเงี้ยเออ ก็กลับแต่ว่าพอกลับมาปุ๊บมันก็เหมือนกับ ว่าเจอพี่ทอมด้วยแล้วก็อ่ะเพื่อนเก่าที่ รู้บ้างอะไรบ้างก็มีลูกค้ามีอะไรเราก็ เริ่มจากอย่างงั้นไปแต่ก็คือเริ่มกับพี่ ทอมเลยมั้ยฮะพี่ทอมก็มีงานเออทอมเก็มีงาน อยู่พอดีอะไรเงี้ยด้วยก็มาผสมผสมกันก็ไม่ ได้ไม่ได้มีการพูดว่าเออะเรามาตั้งบริษัท กันเถอะดูอย่าง m& m หรืออะไไม่ก็มาถึงทำๆ แล้วก็ทำด้วยกันเชื่ออะไรดีวะเอชื่อวาว แล้วกันอเออวก็คือทุกอย่างมันออกมาปุ๊กๆ โดยที่แบบไม่ได้คิดกันเยอะเลยนะอืๆชื่อ เราไม่ได้คิดปกติชื่ออื่นชื่ออื่นนี่คิด เยอะกว่าอีกนะตั้งชื่อวงชื่อห่าชื่ออะไร บ้าๆบต้องคิดเยอะกว่านี่ๆโแล้วกันเออๆๆๆ นี่กี่ปีแล้วพี่หลังจากที่กลับมาทำด้วย กัน 15 อืก็คือ 2 คนมาตลอดอช่วงนึงนะ ที่เราก็ไปสอนหนังสือเออที่ที่มอกรุงเทพฯ นะนะช่วงนั้นก็อาจจะมีลูกศิษย์มา 2 คน อะไรเงี้นะท้ายสุดแล้วเราก็เอไม่เอาดี กว่าตอนไปสอนไม่สนุกนะเื่อก่อนเนี่ยคบกัน เองใช่มคบกับคนโตกันเองก็เี่ๆๆกูดูนู่น นี้ๆพอพอไปสอนเด็กเ็กเเคิดโปรเจคคิดอะไร มาปรากฏว่าเออมันมีอะไรใหม่ๆเมีวิธีคิด อะไรที่มันแปลกๆใหม่ๆมาปึ๊บๆเราก็ดวิธี การสอนเคก็เสพของไม่เหมือนเราด้วยเนาะเรา ก็ได้ชิมอะไรที่มันอัปเดตขึ้นเ้ามีไอเดีย ที่ที่ที่แปลกๆมาส่วนเราเนี่ยเรามีสิ่ง ที่เราเห็นมาเรามีประสบการทงนี้ดีมยนี่ๆ ถ้าเกิดอย่างเงี้ยไอเดียอย่างงี้ลองดูของ ของของงานของคนนี้สิอาจจะอาจจะแตกได้ทง นี้เออเรามีชี้ทางออกให้เค้าอ่ะหรืออะไร อย่างเงี้ยก็เป็นช่วงเวลาที่ดีนะดีเพราะ ว่าค้าสอนเนี่ยก็เป็นพี่ 2 คนสอนนะไม่ได้ ว่าแยกกันสอนก็คือ 2 คนออเจี่ให้สอน 2 คน น่ะเออได้สอนวิชาดีด้วยไงได้สอนวิชาดีสอน เด็กเ็ก็เหมือนเตรียมตัวเตรียมตัวเอ่ะว่า เต้องไปทำเ่าทำวิชากรที่ 10 เด็กเพราะ งั้นน่ะสกิลหรือว่าอะไรทุกอย่างเนี่ยเขา มีมีมาในจุดนึงแล้วอ่ะสิ่งที่เขาต้องการ คือ way of output ที่เขาจะเขาจะ ไปทิศทางไหนหรืออะไรเงี้ยเอองานของวาว เนี่ยครับมันมาจากไหนฮะก็มีทั้งที่เ่อรู้ จักกันแล้วก็มีลูกค้าประจำส่วนหนึงนะที่ ทำกันมาเป็นเป็น 10 ปีอะไรเงี้ยแล้วก็เ่อ อันอื่นก็อาจจะลูกค้าถึงลูกค้าแนะนำ เพื่อนแนะนำอะไรอย่างเงี้ยก็ก็ก็จะประมาณ นี้ส่วนใหญ่เป็นงานลักษณะไหนครับพี่มี ทั้ง banding มีทั้งร banding มีทั้งแบบ โปะตึกเอออะไรนะฮะโปะตึกทำเป็นแบบออกแบบ แบบพวก environment เหรอใช่ๆทั้งตึก เอลวันอือืพระพรหมงานหนังสือเป็นแบบ เหมือนกับสมาคมโรคสมองก็คือเทำสือเกี่ยว กับอัลไซเมอร์อะไรเงี้ยก็เป็นโปรเจคที่ สนุกดีอืเออดีนะก็หลากหลายอย่างที่หยาม บอกงานบาโบ้มันก็จะมีคาแรคเตอร์ของพี่ 2 คนปนกันน่ะอือืใช่มไหนชื่อวิเคราะห์หน่อย ิครับว่าคาแรคเตอร์พี่คืออะไรนะคาเตอร์ พี่ fl คือไม่รู้เอาหยามที่หยามเห็นสิ หยามว่าไงอ่ะอย่างของพี่เนี่ยมันต้องมี ความแอบรดมีความอารมณ์ไม่รู้ดิ sophisticate หน่อยคืองานออฟฟิศผมอ่ะ เวลาทำงานลูกค้าเเปริดพี่มันจะดูแห้งแข็ง ิิอหรืออะไรนึกออกมยมัน cate อ่ะสยามเป็น คนสนุกไงเป็นคนตกงานเนี่ยเป็นคนตเราเป็น คนเราเป็นคนติดตลกเราเป็นคนสนุกถ้าเกิด งานไหนที่เรา invoke กับมันมากๆเ่ะมันจะ มีความเป็นตัวเราอ่ะครับพนอยู่ในงานนั้น พี่จะสนใจไอเดียที่มันประหลาดที่มันที่ มันดูแล้วแบบเออะทำไมมันเป็นอย่างงี้วะ เออรู้สึกว่าของพี่อมันจะไม่ได้ตรงไปตรง มาแบบของผมมันจะค่อนข้างตรงไปตรงมาย

มาแบบของผมมันจะค่อนข้างตรงไปตรงมาย พยายามที่จะ communicate นั่นก็นคือหลัก ของกิ des ที่แท้จริงอ่ะใช่มคือก็คือ communicate ให้เขาเข้าใจแล้วนั่นน่ะแต่ วิธีการ communicate ของพี่อ่ะคือคุณคุณ ต้องเข้าใจไม่ ใช่หวังว่าคุณคงเข้า ใจหน่อยเธอคงเข้าใจหรืออะไรอย่างงั้นน่ะ งานวเนี่ยมันจะมีความมันมันไม่ใช่งาน ดีไซน์อย่างเดียวมันมีความเป็นอาร์มันมี ความอะไรผสมผสมกันคือเอ้ยทำไมเป็นอย่าง งี้วะคือเดาตอนแรกทำไมเป็นอย่างงี้วะหรือ อะไรอย่างเงี้ยแล้วก็อ๋อแล้วแล้วเอออย่า งั้นนมีความเซอร์ไพรส์นิดนึงนะเออๆมัน เหมือนกับความคิดเราเหมือนว่าของที่ที่ แบบถูกตั้งไว้บนชั้นเนี่ยเออมันนี้แต่ของ ที่แบบมันอยู่ตรงนี้นิดนึงไหนอันนี้มัน อะไรวะแล้วอู้มันจะรู้สึกว่า Value ขึ้น น่ะพี่ชอบเล่นมายากลพี่ชอบอะไรอย่างงี้ ด้วยมั้งหยามพี่ชอบพี่เป็นคนซนพี่ชอบ เซอร์ไพรส์ชอบอะไรอย่างงี้มั้งมันก็เลยไป เะปนอยู่อยู่ในงานส่วนพี่ฟเนี่ยพี่ฟ[ __ ] ชอบความสวยไงใช่ป่ะมันมันชอบความสวยฟเก็ ต้องแบบความอพิถันประณีตเงียบแต่พี่ชอบ ความยุ่งความ[ __ ]ผิดที่ผิดทางแล้วไป 2 คน พอออกมาเนี่ยมันผสมกันมันเอผิดที่ผิดทาง มึงมึงผิดที่ผิดทางแต่ประมาณนี้ได้ มยคววามผิดที่ผิดทางพี่นั่นน่ะก็เลยออกมา มันก็เลยเนี่ยมันเป็นงานวาวอ่ะลูกค้าเข้า มาหาพี่เนี่ยเพราะอะไรงานที่เข้ามาเนี่ย ไม่ว่าจะงานน้อยเงินน้อยหรืองาน[ __ ]เงิน เยอะพี่ 2 คนก็ทำเต็มที่อ่ะครับไม่ใช่พูด หล่อๆนะคือมันสนุกอ่ะอู้อย่างงี้ดีกว่า นี่ดีกว่าคือใช่มันก็จะมีบ้างที่แบบว้า เอาอย่างงี้เหรอแบบอทำให้ก็ได้อ่ะๆหรือ อย่าเงี้ยเออแล้วอ่าโอเคแต่ว่าทุกุกๆงาน เนี่ยคือใช่มันสนุกกับมันน่ะตกลงตลงทำ แล้วก็คือทำบางงานอาจจะเงินน้อยหน่อยอะไ เงินน้อยหน่อยมันเอางานแบบอมีทำอันนี้ทำ ต่อนะอ้าทำก็ทำอ้าๆๆนั่นน่ะไม่ว่าอะไรคือ เราไม่ไม่มาคิดอ้อถ้าอย่านี้ต้องเพิ่มนี่ ไม่อ่ะคือทุกชิ้นเ่ะถ้ามันสนุกถ้าเกิด เป็นโปรเจคที่สนุกแล้วเราเต็มที่กับมัน ออกมาอ่ะงานของเราอ่ะที่มันดีอ่ะมันก็จะ เป็นเครื่องมือทางการตลาดที่จะทำงานใหม่ๆ มาเองใช่ใช่การทำดเเราต้องดันตัวเองให้ดี ก่อนดิอืถูกปสินค้าของเราอ่ะก็คืองานนั่น แหละใช่มั้ยใช่ๆใช่เราก็ต้องทำงานตรง เนี้ยตรงส่วนของเราให้ดีที่สุดใช่มมัน เวลาส่งงานเงินพอดเผิให้ให้ดูมันก็มันก็ จบไคืออย่างที่เซวบอกอ่ะยต้องไม่รู้สึก อายยรู้สึกไม่ไม่รู้สึกอายที่จะโชว์งานจะ จะต้องทำงานทุกชิ้นเนี่ยอยู่ตั้งพาวในงาน ชิ้นนั้นน่ะ เริ่มมาสยามคิดว่าสยามเป็นคนที่รักที่จะ ทำให้มันออกมาเต็มที่ออกมาสวยงามสยามไม่ งอตั้งแต่แรกอ่ะไม่ใช่มาถึงอย่างี้แล้วก็ ได้อย่างงี้พอสยามเริ่มคสตั้งแต่แรกเริ่ม งอตั้งแต่แรกยามก็จะงอไปตลอดอ่ะถามพี่นะ แรกๆยอมหักยอมงอจะเอาอย่างงี้ไม่เข้าใจก็ อย่าเข้าใจๆๆพอถึงเวลาเนี่ยอ๋อโอเคเราจะ อยากให้เขเข้าใจเองตรงนั้นมันจะลดลงเอง ดีกรีของความที่แบบอัตราอีโก้หรืออะไรที่ เคยมีนั่นน่ะถึงเวลาเนี่ยด้วยด้วยวัยวุฒิ ด้วยด้วยอะไรเนี่ยมันเหมือมันจะลดลงเอง อ่ะแต่แล้วถ้าเราไปงอตั้งแต่แรกเราแดงว่า เราไม่รู้ Value เราไม่รู้คุณค่าเราเรา ไม่ให้คุณค่ากับตัวงานของเราอ่ะเออถ้าเรา ไม่ให้คุณมาให้คุณค่ากับคุณใครจะมาให้คุณ ค่าเรามันยังไม่ได้เรายังไม่ได้ชอบผลงาน ชิ้นนั้นอย่างแท้จริงเลยอ่ะถูกป่ะเพราะ เขาบอกว่าอันนี้เงินน้อยหน่อยโอเคกูกูมึง ทำให้มึงเท่านี้แล้วกันเอาไปคิดอย่าง เงี้ยเสร็จเลยเยอะเอามือทำเงินนะตีนทำถ้า ถ้าไปคิดอันนี้งั้นงั้นเอาไปเท่าเนี้ยอ ถ้าพี่ว่าถ้าไปคิดอย่างเงี้ยไม่ได้อะไร ทั้งคู่เลยไม่ได้อะไรทั้งคู่คุณก็ไม่ได้ ความภูมิใจของงานชิ้นนั้นเขาก็ไม่ได้ผล งานที่ดีเพราะว่าคุณก็จะทำให้มันด้อยกว่า มาตรฐานนิดนึงเพราะว่าคุณให้ให้เท่าเนี้ย นึกออกด้อยๆไปก็เหมือนกับเจียดมันก็จะอิ จะเจียดให้น้อยกว่ากว่าที่เขาควรจะได้อีก ถูกป่ะเออไอ้อย่างงั้นน่ะมันก็ไม่ได้ไม่ ได้ินว situation เลยหรืออะไรอย่างเงี้ย อย่างน้อยไม่ได้เงินนะได้งานก็อย่างดีผม เห็นด้วยเลยพี่ว่าเงินน่ะถ้ามันได้มันดี อยู่แล้วล่ะแต่ทุกอย่างก็คืองานเพราะว่า งานน่ะมันจะเป็นตัวที่มันจะไปนำพาลูกค้า ใหม่ๆมาให้เราอีกต่อไปเนาะเพราะว่าเราได้ เงินมาเราแป๊บเดียวเราก็ใช้หมดแล้วแหละ แต่งานเนี่ยมันจะเป็นคุณค่าระยะยาวของเรา เว่าทำงานใช่มันก็จะย้อนกลับไปในสิ่งที่ คุณก็ต้องสะสมความรู้ที่คุณเห็นมาให้เยอะ

คุณก็ต้องสะสมความรู้ที่คุณเห็นมาให้เยอะ สุดคุณต้องรักกับมันไม่จะย้อนๆไปเราก็ ต้องสะสมตรงนี้ให้ที่เห็นให้เยอะเราต้อง ดูให้เยอะเราต้องแิให้เยอะเราต้องคือถ้า เรานั่นน่ะเราก็เราก็จะรู้ว่าเราเราเรา เต็มที่กับมันเราจะมีเของการ output เของ การที่จะช้อยของการเราจะสนุกกันกับมันใน แง่ของการทำตอนแรกละหรืออะไรอย่าเงี้ย อย่าเพิ่งเฉาอย่าเพิ่งเฉามันก็ต้องมีคน ที่เข้าใจอ่ะอือถ้าโชคดีนะมันจะมีคนที่ เข้าใจถ้าถ้าเราไปเจอถูกร่องถูกร่องถูก ลอยอย่างพี่เต็มที่แล้วพี่ไปเจอเบเกอรี่ เจอสี้สพี่ไปเจอร่องพนั่นพอดีปุ๊บแล้ว นั่นน่ะคือไปไปให้สุดทางเพี่ฟทำนี่พี่ฟก็ เจอร่องเจอของตัวเองอ่ะพอมันพอไปเจอคนที่ เเข้าใจเราใช่มอย่างที่สยามบอกว่าสยามมี ลูกค้ามีอะไรแล้วสุดท้ายเนี่ยสยามก็ได้ ลูกค้า้าที่เข้าใจสยามอืแล้วก็ไปแล้วก็ จูงมือกันไปให้มันสุดทางกันอย่างเงี้ยเออ พี่ว่ามันดีอ่ะ [เพลง]